Met grote interesse heb ik de documentaireserie bekeken van BNNVARA “Oorlog is erfelijk”, waarin journalist en filmmaker Natascha van Weezel spreekt met verschillende generaties over hoe oorlog, ook lang nadat het geweld is gestopt, doorwerkt in levens en families. Hoe oorlogstrauma’s van generatie op generatie worden doorgegeven.
Ook binnen mijn familie heeft oorlog de nodige impact gehad. Ik ben opgegroeid met een getraumatiseerde vader. Als marinier is hij in Nederlands-Indië geweest en is daar tijdens de Politionele Acties zwaar gewond geraakt. Na de oorlog heeft mijn vader PTSS ontwikkeld. Hij had onder andere een granaatscherf in zijn hoofd waardoor hij de hele dag door zware hoofdpijnen had. Dat had zijn dynamiek en effect binnen het gezin.
De impact op mijn leven als 2e generatie
Ik was een open, ondeugend en druk ventje, die door ons familietrauma een enerverend ontwikkel- en groeiproces heeft doorgemaakt. Dagelijks kreeg ik verwensingen naar mijn hoofd. Ik was op zijn Rotterdams gezegd een pokkejong, een teringjong en een tyfusjong en ik kon helemaal niks volgens mijn vader. Ik kon dus weinig goed doen en dat heeft zijn sporen nagelaten. Ik neem het mijn vader, met de wetenschap van nu, absoluut niet (meer) kwalijk. Hij had zijn demonen en kon daar lastig mee opgaan. In die tijd was er ook geen begeleiding of behandeling van ptss mogelijk. Mijn vader was ook een lieve en zorgzame man, die helaas dagelijks worstelde met zijn demonen.
Ik voelde me als kind daardoor wel vaak afgewezen en ik vond mezelf nooit goed genoeg. Dat was de geboorte van onder andere mijn faalangst en angst om afgewezen te worden. Dat gevoel is in alle haarvaten van mij gaan zitten en ik creëerde daarmee vervolgens een mechanisme van bewijzen, pleasen en de strijd aangaan. Bewijzen dat ik er wel toe deed en er mocht zijn. Ook ik ging bij de mariniers en na mijn diensttijd ging ik marathons lopen en uiteindelijk heb ik zelfs de hele triathlon gedaan. Tot het uiterste gaan, grenzen verleggen en de pijn voorbij. Het bijzondere was, dat dit allemaal geen verschil maakte in hoe ik mij voelde of hoe ik over mezelf dacht. Het was nooit genoeg en ik was nooit genoeg.
Door het proces van mezelf steeds meer te accepteren zoals ik ben, niet perfect en uiteraard ook met de nodige tekortkomingen ben ik dichter bij mezelf gekomen. Toen kon ik pas gaan leven en heb ik een mooi leven kunnen opbouwen samen met mijn vrouw en twee zoons. Ik ben oprecht een gelukkig, positief en dankbaar man, die ondanks diepe dalen en flinke uitdagingen altijd positief in het leven is blijven staan. Dit was zeker niet altijd makkelijk.
Familietrauma als positieve ontwikkeldynamiek
Eigenlijk was dit familietrauma dus mijn eerste cadeau in het leven. Ik doe nu vanuit mijn bedrijf, Mental Training Center, het werk waar ik ontzettend blij van word. Ik mag waarde toevoegen aan het leven van anderen en dat doe ik met ontzettend veel passie. Door deze ervaringen, mijn studie en mijn persoonlijk ontwikkelproces heb ik geleerd dat dingen je in het leven kunnen overkomen, goed en slecht. Hoe je daar vervolgens mee omgaat creëert jouw dynamiek in het leven en de impact die je maakt. Het definieert je als persoon en als mens. Je kan altijd investeren om het perspectief en de dynamiek te veranderen, maar dat vraagt wel inzet, focus en training. Het is dus niet allemaal drama en negatief, het heeft mij ook geholpen om mijn talenten te ontwikkelen en deze in te mogen zetten voor mezelf en anderen.
Mentale uitdagingen waar mensen in het leven voor komen te staan worden helaas nog te vaak onderschat of weggemoffeld. Het is er niet of het mag er niet zijn. Je vrij voelen om erover te praten blijft veelal lastig. We schamen ons ervoor en anderen hebben er vaak gelijk een oordeel of mening over. Dat is jammer en we doen onszelf daarmee ook tekort. Een interessant boek over familietrauma’s is “Het is niet met jou begonnen”, De erfenis van familietrauma door Mark Wolynn. Een echte aanrader.
De mentale impact van oorlogen en conflicten
Waarom ik dit artikel via LinkedIn al eerder heb geschreven op 3 mei 2026, de dag voor dodenherdenking? Oorlog of conflicten hebben altijd een mentale impact, die niet stopt bij diegene die het persoonlijk heeft ervaren. Ik wil aandacht vragen voor deze problematiek en ook aangeven dat je altijd jouw perspectief kan veranderen als je dat wilt. Persoonlijk spreek ik bijvoorbeeld niet meer over tegenslagen, maar van verrijkende ervaringen. Op positieve wijze anders kijken en denken. Door je mindset en het perspectief te veranderen, verander je ook de dynamiek van het proces en de impact daarvan op je leven.
Betekent dat ik nu geen uitdagingen meer heb? Integendeel, deze horen bij het leven. Ik blijf open minded en positief om van deze ervaringen te leren, wijzer te worden en er een verrijkende ervaring van te maken. Het ombuigen van een ongewenste situatie naar een positief perspectief en dynamiek is inmiddels een tweede natuur van mij geworden. Ik noem het de Mindshift-methode en het is geweldig dat ik daar anderen mee mag helpen.